De afgelopen weken zat ik overduidelijk niet goed in mijn “schrijversvelletje”
De vorige blog maakt denk ik duidelijk dat ik met mijn gedachte even heel ergens anders was.
Daar komt bij dat ik denk dat mijn lichaam en geest behoefte hadden aan zon en een beetje warmte, want Liekster is back in town!
Het doet mij goed om te weten dat er mensen zijn die mijn blogs missen en vragen om nieuwe, samen met de zon en de warmte geeft me dit een boost aan schrijfenergie.
I keep u posted!
Zoals de meeste van jullie weten is mijn lieve opa 4 weken geleden gestorven.
Hieronder mijn verhaal en mijn herinneringen aan opa, een prachtig mooie, sterke en lieve man!
Lieve Opa Nollie,
Dinsdagochtend, ik had nachtdienst in het ziekenhuis. Het was een onrustige nacht, ik zelf was onrustig maar had geen idee hoe dat kwam. Om 6:30 uur keek ik op mijn telefoon, 1 oproep gemist van pa en ma, ik wist dat dat nooit goed kon zijn. Toen ik ons pa aan de telefoon had en ik van hem hoorde dat u gestorven was kon ik dit niet geloven. Zondag op de verjaardag van ons mam hadden we nog zo fijn gesproken, u was trots op het feit dat u over vier weken 91 zou worden en we hebben elkaar zoveel dikke knuffels gegeven. Nu dit, zo onwerkelijk, maar o lieve opa wat ben ik blij dat ik u zondag nog gezien heb en dat u tot aan u overlijden heeft kunnen genieten van het leven, iedere dag!
Nooit meer de verhalen over vroeger, de oorlog, de slagerij. Als ik vroeger bij u en oma kwam logeren en we kregen pannenkoeken of pap te eten, dan was u het die een glimlach op mijn gezicht toverde met de mooiste “stroop Mickey Mouse”.
Op woensdagmiddag, ons Margo en ik stonden voor het raam te wachten, op de uitkijk of opa al aan kwam rijden, we zouden samen gehakt naar de klanten gaan brengen. Opa’s gehakt zoals wij het altijd noemde. Lekkerder was er niet, en owee als ons moeder gehakt van de supermarkt had gekocht. Zodra we de eerste hap namen riepen wij in koor “dit is geen gehakt van opa, dit lusten wij niet”
Opa u was niet vies van een borreltje, ook ons Margo en ik wisten dat. Zodra we wisten dat u langs zou komen werd door ons de fles “snevel” uit de koelkast gehaald, samen met deze fles stonden we u op te wachten in de deuropening. De glimlach die er op uw gezicht verscheen als u ons zo zag staan die zal ons voor altijd bijblijven.
U was zo trots op uw kleinkinderen. Altijd als ik bij u kwam verscheen daar die stralende glimlach, de pretoogjes. Deze werden begeleid met de woorden “daar is mijn lieve schat uit Utrecht” en een dikke knuffel. Opa wat zal ik u en alle fijne momenten met u missen, maar opa de fijne herinneringen die ik van u heb zullen voor altijd veilig opgeborgen blijven in mijn hart.
Dagdienst op de spoedeisende hulp in Zeist. Om 8 uur gaat de telefoon. Ik neem op met mijn altijd vriendelijke riedeltje: goedemorgen spoedeisende hulp in Zeist wat kan ik voor u doen?
Aan de andere kant van de lijn wordt op een, wat ik noem, aardappel in de mond manier gesproken. Goedemorgen mevrouw met meneer X uit Bosch en Duin.
Die aardappel kan kloppen daar staan erg mooie en grote huizen weet ik door mijn wandelingen met de hond schiet er door mijn hoofd.
Meneer X ratelt gehaast verder: Mevrouw moet u eens luisteren ik ben me 2 weken geleden toch lelijk ten val gekomen en sindsdien doet mijn rib pijn. Dit is het moment waarop ik een zucht moet onderdrukken, verstond ik nu echt goed dat dhr 2 weken geleden gevallen was? Lang de tijd hierover na te denken heb ik niet, dhr praat als een sneltrein en gaat verder. Mevrouw nu zou ik willen dat uw poortarts hiernaar kijkt, stilte. Ik begrijp dat dit het moment is waarop ik wat kan gaan vertellen. Ook begrijp ik dat meneer vast ergens in zijn vriendenkring een dokter heeft zitten. Het woord poortarts wordt niet door iedereen gebruikt.
In mijn hoofd heb ik dat wat ik wil gaan zeggen al klaar. Ik vraag meneer vriendelijk of hij ook aan de huisarts gedacht heeft? Dit was duidelijk iets wat meneer niet wou horen. Hij begint harder en nog sneller te praten en maakt mij duidelijk dat mijn voorstel hopeloos inefficiënt is.
Ik probeer meneer uit te leggen dat een klacht die twee weken bestaat niet nu, per acuut, op de spoedeisende hulp behandeld hoeft te worden. Dat dit juist de gevallen zijn waar de huisarts prima naar kan kijken. Een hoop gebrom aan de andere kant van de lijn, ik vertel meneer dat dit is hoe de zorg in Nederland werkt en verzoek hem een afspraak te maken met zijn huisarts. Meneer begint te tieren en vraagt aan mij of ik wel weet hoe moeilijk zijn huisarts te bereiken is, ik vind dit heel vervelend voor meneer maar verzoek hem ook deze frustratie niet op mij te richtten maar dit misschien eens te bespreken met de persoon in kwestie: de huisarts. Meneer kan hiermee instemmen en we hangen op.
10:00 uur op de Spoedeisende hulp in Zeist:
De bel bij de balie gaat en omdat er geen secretaresse was loop ik naar voren om te kijken wat ik voor iemand kan betekenen. Er staat een grote man met grijs krullend haar voor mijn neus.
Goedemorgen meneer waarmee kan ik u helpen?
Nou mevrouw moet u luisteren.
In mijn hoofd beginnen er wat verbindingen te komen, deze stem, volgens mij heb ik die eerder gehoord.
Meneer praat verder, ik ben twee weken geleden lelijk ten val gekomen.
Nu weet ik het zeker, dit is meneer X van het telefoontje om 8 uur vanochtend. Meneer X die de huisarts zou bellen voor een afspraak.
Ik laat hem beleefd uitspreken en vraag hem dan of ik hem vanochtend ook al niet aan de lijn had gehad? Zijn wangen kleuren rood en hij staat als een kind wat betrapt wordt op het stelen van snoep voor mijn neus. Uuhh ja mevrouw dat klopt maar ik heb de huisarts gebeld en ik kon pas morgen een afspraak krijgen en dan heb ik géén tijd!
Als mijn broek af had kunnen zakken dan was dat op dat moment gebeurd.
Maar we zijn geacht vriendelijk te blijven. We sturen geen mensen weg en dus wordt dhr door mij ingeschreven, hij krijgt zijn zin.
Ik informeer de dokter over meneer X, hij is het volkomen met mij eens en zegt dat hij meneer ook nog wel even toe zal spreken. 30 min later gaat dhr naar huis, er was niets aan de hand, weer een geval wat ervoor zorgt dat de zorg in Nederland alleen maar duurder en duurder wordt. Nu zal meneer X dit niet veel uitmaken, hij heeft waarschijnlijk een luxueuze villa in zijn bezit en meer dan genoeg centjes om uit te geven..
Maar ik maak me zorgen om alle mensen die dit niet hebben en kan me dan ook boos maken om mensen die op deze manier zorg op de verkeerde plek afdwingen..
Na een korte pauze ben ik weer terug.. Voor het eerst sinds mijn blog carrière heb ik bemerkt dat je soms simpelweg geen schrijf insipiratie hebt.
Vanochtend werd ik wakker en was dat anders, ik had echt zin om weer achter mijn laptop te kruipen en een stukje tekst op het scherm neer te knallen.
De afgelopen weken zijn er best wat dingen gaande geweest in mijn leven. Zo ben ik nog steeds druk bezig met het voor elkaar krijgen dat ik dit najaar 3 maanden op Bonaire kan gaan werken. Sommige van jullie lezers weten over deze plannen en andere misschien nog niet..
Zo makkelijk als het in het begin allemaal leek te gaan, des te lastiger wordt het nu en ik ben er dan ook echt niet zeker meer van dat het allemaal gaat lukken. Maar Lieke is net een pitbull als ze iets in haar hoofd heeft, ze gaat ervoor en laat eigenlijk liever niet meer los zolang de klus nog niet geklaard is. Dit verhaal zal dus vervolgd worden en hopelijk (duim duim) in de positieve zin.
Ok, alsof de duivel ermee speelt, krijg ik net een mailtje van mijn bemiddelaar in de Bonaire kwestie.. Hij heeft mij aangeboden bij het ziekenhuis aldaar en vandaag of morgen krijg ik bericht, iedereen die dit leest, draai een keer met je duimen 
een vervolg zal snel volgen!
Over tot de orde van de dag, die ontzettende vrieskou die mijn temperatuur centrum steeds maar weer dusdanig op de proef stelt. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik niet gemaakt ben voor dit weer. De godganse dag heb ik het koud, mijn elektrische deken draait overuren en de boiler krijgt met moeite het water verwarmt tussen mijn douche beurten in. Meer dan ooit mis ik een ligbad in deze erbarmelijke omstandigheden.
De burka is verboden maar ik trek mijn muts tot net boven mijn ogen en mijn sjaal tot net onder.. veel verschil met de burka is er niet meer als Lieke op de fiets stapt.
Ook op het werk ondervinden we de nare gevolgen van de kou. Het gips is met moeite aan te slepen. De een na de ander glijdt uit, breekt een pols en meldt zich bij ons. Het rechttrekken van botten en het ingipsen van armen is dan ook wat ik dit weekend vooral gedaan heb.
Nu is gipsen niet mijn grootste hobby dus bovenstaande is nog een reden waarom ik vind dat de aarde snel weer mag opwarmen.
Ok, eerlijk, zo’n elfstedentocht lijkt me dan wel weer een leuke happening, zullen we afspreken dat het deze week nog even kei hard blijft vriezen, we zondag een elfstedentocht hebben en dat het maandag gewoon 10 graden is? Lijkt mij een prima plan!
Soms heb je van die dagen dan kom je om 7:00 uur op je werk en dan ligt er al een patiënt op je te wachten.
Dit gebeurd niet heel vaak, we spreken van 7:00 tot zo ongeveer 9:00 uur dan ook over “daluren” op de SEH.
Op deze tijden liggen veel mensen nog op bed, ze starten hun dag op en pas vanaf dat moment neemt de kans op ongelukken toe.
Afgelopen week was daar een uitzondering. Om 7:00 stapte ik in mijn witte kloffie de afdeling op, de suiker door mijn koffie roerend, richtte ik mijn blik op het schipholbord.. Een bord waarop we zien of en waar er patiënten zijn. Zo zag ik dat kamer 2 bezet was door een zekere persoon met pijn op de thorax.
De nachtdienst was blij, blij om ons te zien, blij om deze patiënt over te dragen aan een nieuwe frisse ploeg zodat zei met gierende banden hun bed op konden gaan zoeken.
Mijn collega richtte het woord aan mij, het betrof een patiënt van 26 die wakker was geworden met pijnklachten op de thorax, daarvoor naar de huisartsenpost was gegaan welke het nodig vond de beste jongen naar ons door te sturen.
Hij was inmiddels voor een foto van de longen geweest en ik moest hem nog wat bloed afhandig maken.
Bepakt met een “bloedprikmand” met een ruime keuze aan naalden en bloedbuizen liep ik kamer 2 binnen..
En toen, toen moest ik een paar keer met mijn ogen knipperen..
Ik dacht toch echt dat mijn collega had gezegd dat het een 26! jarige man betrof? Hier op de brancard zat een 26 jarig jongetje, gehuld in een superman pyjama. Het is dat hij een lange blonde sik aan zijn kin had bungelen waardoor het idee dat ik met een 6 jarige te maken had meteen van tafel kon worden geveegd maar anders…
Welnu, ik gaf de beste man en zijn meegekomen ouders een hand en vertelde hem dat ik wat bloed nodig had.
Ik stalde mijn attributen die daarvoor nodig zijn uit en verzocht hem zijn Superman mouw op te stropen zodat ik een geschikte ader zou kunnen vinden.
Die was zo gevonden, ik deed de stuwband om, dit zorgt ervoor dat de ader mooi opzwelt. Deze band voelt wat strak, echter mijn Superman beleefde het blijkbaar iets wat anders. “auwauwauw dat doet pijn” riep hij in paniek. Met een vertwijfelde blik keek ik hem aan, dit had ik nog niet eerder meegemaakt en ik moest zelfs nog gaan prikken. Snel checkte ik of er niet toevallig een stukje vel klem zat wat de pijn kon verklaren maar dit was niet het geval.
Ik probeerde hem gerust te stellen, het is zo klaar..
Ik haalde een alcohol swabje over zijn ader en pakte de (baby) naald in mijn hand. Op dat moment schoot de rechter hand van Superman naar mijn naald, alsof hij hem met super krachten probeerde tegen te houden. Mijn geduld raakte een klein beetje op, ik verzocht hem zijn rechterhand gewoon rustig naast zijn Superman lichaam te laten hangen..
Met een soepele beweging schoof ik de naald het vat in, begeleid door een luidruchtig auw geroep van Superman.. 4 buizen later was het klaar, even had ik het idee om hem een olifantjes pleister te geven maar ik deed dit toch maar niet..
Ik besloot dat meneer zelf een stuk minder Superman was dan de
Tv held op zijn pyama en dat hij hem misschien ter compensatie droeg?
Een uur later verliet hij de afdeling hij was gezond verklaard..
Was zijn Superman pyjama misschien toch nog ergens goed voor…
Vandaag is zondag. Een dag waar ik van hou, zeker als ik vrij ben. Lekker rustig wakker worden, wat lezen en een blog schrijven. Zometeen lekker het bos in met mijn doggie.
Wandelen, mijn hoofd leegmaken en een frisse neus. Love it!
Vanmiddag is het tijd voor mijn familie, welke ik helaas wat minder zie dan vroeger, toen ik mijn bed nog in 013 had staan.
Mijn oom heeft sinds een tijd zijn schilderkunsten ontdekt en vanmiddag is zijn expositie. Ik weet al dat hij super goed kan schilderen dus ben benieuwd naar al zijn werken! Gezellig bijbeppen met iedereen met natuurlijk lekkere hapjes en drankjes.
Ik kom mijn zondag wel door, nu actie; douchen, aankleden en regenlaarzen uit de kast.. Off we go
Dramaqueen, en dan heb ik het niet over mezelf. Alhoewel, soms kan ik me er misschien ook wel naar gedragen.
Echter, dit keer betreft het mijn hond Djiba. Een super lieve old english bulldog van 2 jaar die naast dat ze heel lief is, zichzelf ook ontzettend aan kan stellen en soms in de ogen van haar baas wat banger is voor de alledaagse dingen dan de rasomschrijving doet vermoeden.
Zo is madam niet blij wanneer ik ga stofzuigen, het vuilnis buiten zet, de straat met haar oversteek en niet te vergeten ook de dierenarts ziet ze niet heel graag.
Nu is het voor mij soms best lastig, tientallen afleveringen van de hondenfluisteraar Cesar Millan heb ik bekeken in de hoop dat er een keer een hond met hetzelfde probleem als Djiba voorbij zou komen. Veel van zijn aanwijzingen heb ik op Djiba losgelaten en er is zelfs een heuse Nederlandse hondenfluisteraar geweest maar tot nog toe alles zonder resultaat.
Als ik Cesar Millan moet geloven moet ik positief en neutraal denken. Nu is dat net iets wat deze baas niet zo goed afgaat. Hoe moet je neutraal denken als je weet dat je hond een ontzettend drama gaat maken? Mij lukt dat niet.
Zo ook vandaag. Djiba en ik moesten ons om 17:30 uur melden bij de dierenarts. Dit keer om bloed te laten prikken, iets waarbij ik direct denk dat dat niet makkelijk zal worden. 3 weken geleden is ze voor haar jaarlijkse inentingen geweest (ook drama) en bloed prikken is toch een net wat preciezer werkje dan spuitjes als een soort dart pijl in de hond werpen. Nee, bij bloed prikken moet er geschoren worden, moet er een ader gezocht worden en moet de naald met een flinke precisie in het vat geschoven worden. Vervolgens moeten er een stuk of wat buisjes afgenomen worden waarbij het belangrijk is dat de poot wordt stil gehouden zodat de naald niet verschuift.
De uitdaging die bloed prikken heet begon op het moment dat we Djiba op de onderzoekstafel moesten tillen. Jullie hoeven niet te denken dat mevrouw hier zelf opspringt, nee met 3 man sterk kregen we het uiteindelijk voor elkaar. Eenmaal op deze bank was het natuurlijk noodzaak dat mevrouw er ook op bleef zitten, helaas.. binnen 30 sec had ze zich aan onze houdgreep ontfutseld en plofte ze met een zachte landing op de grond om vervolgens onder het bureau van de dierenarts te gaan zitten beven.
De dierenarts vertelde mij dat hij op deze manier niet verder wou gaan, het zou te traumatisch worden voor mijn (toch ontzettend lieve) dramaqueen.
Dit betekend dat we morgenvroeg terug moeten komen om haar vervolgens onder narcose wat bloed afhandig te maken..
Welnu, mochten er onder mijn lezers mensen zijn die denken dat ze de oplossing hebben voor het gedrag van mijn dramaqueen dan hoor ik dit graag 
I know I will be fine this year
I’ve lost all my sences and all my tears
I traded it for something new, something without you
I know I will be fine this year. We gave it a little too much to soon
And now there’s nothing that I fear, so here’s a whole new tune
It’s you, it’s you
All I know that it’s something new
I came this far with all I knew, all I knew
I know I will be fine this year
The seasons have changed but I’m still here
I’m stronger than I’ve ever been
The pain, the loss I felt within
It’s you, it’s you
All I know that it’s something new
I came this far with all I knew
It’s you, it’s you
All I know that it’s something new
I came this far with all I knew
I know I will be fine this year
We gave it a little too much to soon
The seasons changed but I’m still here
I came this far with all I knew
It’s you, it’s you. It’s you
I’m stronger than before
I know I will be fine this year
Voor velen van jullie lezers zal het geen nieuws zijn dat ik nogal into de social media ben.
Naast twitter, facebook en mijn blog is daar nog een item waar ik jullie graag wat over wil vertellen.
Instagram is het medium waaraan ik deze blog ga wijden.
Een soort twitter maar dan voor foto’s. Je maakt er een met je Iphone, bewerkt en post hem. Vervolgens krijgen je volgers hem te zien in hun “feed” en kunnen ze hem eventueel liken dan wel van commentaar voorzien.
Nu heb ik het altijd al leuk gevonden om foto’s te maken maar door het fenomeen Instagram is het maken van foto’s nu een ware hobby.
Het leuke is dat je een soort van waardering krijgt voor je werk, je doet inspiratie op door het volgen van andere Instagrammers en wat blijkt, ineens ziet Liekster in heel veel dingen een mooi kiekje zitten.
Ik schiet en bewerk dan ook heel wat af.
Recent heb ik even een inspiratie dipje gehad en was het dan ook stil rond mijn persoontje op Instagram.
Deze week heb ik echter de drive om foto’s te maken teruggevonden en schiet ik er weer op los.
Ikzelf houd op mijn instagram profiel hetzelfde thema aan als dat van mijn blog. ”just a peek into my daily life” is dan ook het streven. Ik fotografeer werkelijk van alles en nog wat.
De Instagram app is alleen toegangeklijk voor de mensen met een Iphone onder ons.
Om de mensen zonder deze smartphone toch een klein beeld bij dit geheel te geven volgen hieronder een paar fotootjes uit eigen werk..
Met regelmaat komen er artikelen, nieuwsberichten etc voorbij met daarin het nieuws dat er weer een of ander product zou zijn wat kankerverwekkend is.
Ik vind dit altijd lastig, als ik al deze berichten moet geloven is er niets meer veilig voor consumptie of de dagelijkse lichaamsverzorging.
Zo ook vandaag weer, de telefgraaf meldt dat het gebruik van deodorant zou kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van borstkanker. Dit is onderzocht door de Britse universiteit.
De boosdoeners zouden “parabenen” zijn, chemische conserveringsmiddelen die in allerlei producten voorkomen. Volgens het artikel zitten ze in crèmes, make-up, scheerschuim, bruiningslotion, tandpasta en de meeste deodorants. Verder vinden we ze ook terug in ons eten, vlees, gebak, gecoate noten en andere hartige snacks.
Als ik dit rijtje lees zou ik me toch ook wel een beetje zorgen moeten gaan maken, alle middelen gebruik ik in meer of mindere mate en ook van de consumptie artikelen ben ik niet vies.
Ik probeer dit soort dingen dan ook maar zo snel mogelijk weer te vergeten, hoe kan je nog onbezorgd en relaxed leven als je weet dat bijna alle stoffen om je heen kankerverwekkend zouden kunnen zijn? Alle producten vermijden is geen oplossing, neem nu tandpasta, niet bepaald een product waarvan je zegt “ik gebruik het niet meer”. Deodorant nog zo’n product waarvan we echt niet willen dat mensen het niet meer gaan gebruiken.
Wat vervolgens in mijn hoofd opkomt, zou het niet een goed idee zijn om dit soort artikelen niet meer te publiceren?
De mensen hun leven te laten leiden zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over welke producten kankerverwekkend zijn?
Als het aan mij ligt iets om over na te denken…
